Groei
- 22 mrt
- 1 minuten om te lezen
Meisje aan zee bouwt aan iets droomopwaarts.
Dit moet haar toekomst worden.
Het eerste kippenvel van de jaren.
Ze heeft nog niet geleerd te huilen
na een golfslag.
Of na de ineenstorting van de illusie.
Ze wil thuiskomen in haar tijd.
Weg van de zonden van de wereld.
Ik houd haar ogen tegen het licht.
Zodra het kan wil zij
een vingerafdruk verliezen aan de hemel.
Straks wordt zij de wolken gewoon
en alle klokken die luiden.
Maar een loslaten wordt het nooit.
Ze neuriet in een land van dromen
en oefent de atletiek van haar prille alfabet.
Niet iets klein mag nu volstaan.
In werkelijkheid verandert zij
naar het mogelijke.
Metamorfose:
er is een groei die zij bemint
met de gevleugelde klimmers
in haar kind.
