gedichten

mijn wortels reiken diep en ver

je zwemt tot je schubben krijgt

je gomt de tekstballonnen leeg

achter zonwerend glas

als een walvis zing ik mijn lied

We dwalen door het weggemaaide land

kinderen kennen de kleur en geur van vuur

opnieuw vind je het wiel uit

verdwenen in de onderstroom

Kinderen met honger nemen mijn eetlust weg.

Meisje aan zee bouwt aan iets droomopwaarts. Dit moet haar toekomst worden. Het eerste kippenvel van de jaren. Ze heeft nog niet geleerd te huilen na een golfslag. Of na de ineenstorting van de illusie. Ze wil thuiskomen in haar tijd. Weg van de zonden van de wereld. Ik houd haar ogen tegen het licht. Zodra het kan wil zij een vingerafdruk verliezen aan de hemel. Straks wordt zij de wolken gewoon en alle klokken die luiden. Maar een loslaten wordt het nooit. Ze neuriet in ee

we tapen de brievenbus dicht

ik meet de velden met mijn passen

te ver van mijn reikende handen

verzen in het zand

in kasten en laden, onder de deurmat

de wijde mazen van een vangnet

je heupen, glanzend als een cello

Mijn aanraking kan jou niet bewaren

een duwend kluwen

Onze huid is nog steeds goed in ontvangen

zinnen smelten als vlekken in de duisternis

langer houdbaar in het donker

op de bedampte spiegel trekt hij een lijn

de tempel die geen eeuw standhoudt

stil geluk koop je niet met zand

als een blinde die kaartleest